voor jou sta ik uren in de kou…

 W.E.A. Sieders

Dit lied zingt de koning van de Vlaamse feesttenten, Raymond van het Groenewoud, en bij de meeste gelegenheden vindt hij veel bijval voor deze zienswijze. Van de week was dat toch even net andersom toen de aanbestedingswet in de Eerste Kamer werd behandeld, en voor het eerst in mijn inkopersbestaan mocht ik beleven dat een inkooponderwerp de opening van het journaal op Radio 1 was.

De minister voelde zich echt in de kou gezet en haar reactie op de afkeuring was allesbehalve een liefdesverklaring voor het inkoopvak: volgens haar is deze Aanbestedingswet nodig omdat inkopers 30% laten liggen, en niet integer zijn, dat heeft de bouwfraudeaffaire toch wel bewezen. Alle reden dus om een krakkemikkig politiek compromis door de Kamer te jassen om langs de achterdeur wat extra maatregelen door te kunnen voeren om deze door en door verrotte beroepsgroep in het gareel te dwingen. Het is duidelijk dat in dit geval het doel de middelen heiligt, en bovendien, het bedrijfsleven is heel gelukkig met dit wetsvoorstel.

Niet helemaal een begrijpelijke verontwaardiging, want daags voor de behandeling kopt de Staatcourant al:”Aanbestedingswet waarschijnlijk niet door kritische Eerste Kamer”. Aan de andere kant, het is nou eenmaal niet leuk in zo’n gevorderd stadium bakzeil te moeten halen, en gelukkig weten we als inkopers toch wel beter.  Wat ook de waardering van de Minister voor de beroepsgroep niet geholpen zal hebben is dat het commentaar uit de beroepsgroep en van onafhankelijke deskundigen op de aanbestedingswet er niet om loog, getuige de paginagrote advertentie in de Volkskrant die aan de behandeling in de Eerste Kamer vooraf ging.

Wel een typische reactie voor inkopers, want die zijn beroepsmatig nu eenmaal gewend inhoudelijk te beoordelen en daar hun afweging te baseren. In de politiek werkt dat toch even anders. Daar gaat het erom op het juiste moment de juiste medestanders te vinden om je belangen veilig te stellen. De afkeuring van de aanbestedingswet is daar een weliswaar noodzakelijke, maar een reactieve, niet echt richtinggevende stap in.

Nu gaat het erom de belangen echt vorm te geven waarmee het inkoopvak waargemaakt kan worden, vooral door de onafhankelijkheid van de inkoopfunctie ten opzichte van de interne opdrachtgever te borgen, en de inkoper een effectief instrumentarium aan te reiken om die 30%(mag het een onsje meer zijn?) ook te kunnen waarmaken. Daar hebben we Maria toch echt weer bij nodig. De beroepsgroep zou om te beginnen een paginagrote advertentie gericht aan haar kunnen plaatsen:”Je veux l’amour”.

Mijn handtekening hebben ze alvast....