Steven Stephania

Aanhoudend kritiek vanuit de zijlijn op de inhuur van externen binnen de overheid. Tijd voor een antwoord...

Vanaf de zijlijn wordt er continu met scherp geschoten op het zogenaamde wanbeleid op de inhuur van externen door de media (RTL, nieuws- en vakbladen) , politieke partijen (o.a. SP) en brancheorganisaties. Maar is er daadwerkelijk sprake van wanbeleid of is het eerder wanorganisatie door een tekort aan kennis, kunde en ketenintegratie?

Eerlijk is eerlijk, in de meeste gevallen kan men met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat er externe arbeidskrachten worden ingeleend omdat er een tekort is aan kwalitatieve en/of kwantitatieve capaciteiten bij een toenemende en/of fluctuerende werklast. Op zich rechtvaardigt dit in beginsel het inlenen van extern personeel. Het antwoord op de vraag of dit anders kan is simpel, JA. Het antwoord op de vraag of het anders moet is al wat lastiger... De keuzemogelijkheden vallen of staan met de uitgangspunten en doelstellingen.

Als er gestreefd wordt naar continue verbetering van de kostenstructuur, zal men moeten blijven werken aan procesverbetering aan de uitvoeringszijde en contractmanagement aan inkoopzijde. Over het algemeen worden deze activiteiten onafhankelijk van elkaar benaderd. Inkoop is verantwoordelijk voor inkoop- en contractmanagement, HRM voor het beleid en facilitaire voorzieningen, en de lijnorganisatie voor implementatie en realisatie. Hierdoor kan een situatie ontstaan waarbij het inkoopproces technisch wordt benaderd, waarbij men zich beperkt tot prijssturing in plaats van kostensturing. De prijs kan op tariefniveau interessant/marktconform ogen, echter binnen de context van kostenstructuurverbetering slechts een beperkte bijdrage leveren.

De kostendrijvende elementen bij de inkoop van externen liggen verborgen binnen de (loon)kostenopbouw, tariefvorm en inleenvorm (cao-toepassing, contract/fasering en poolmanagement). Deze sturingselementen kunnen alleen benut worden als het inkoopproces wordt gekoppeld aan het inhuurproces en men zorgt voor inhoudelijke materie en marktkennis. Met andere woorden, zal het multidisciplinair tot stand moeten komen door participatie van zowel, inkoop, HRM, lijnmanagement en finance/control als projectteam, waarbij de gebruiker de basis van de inkoopbehoefte vormt en de stafdisciplines de context bewaken. Inkoopmodellen zoals Commodity Strategy Development bieden hierbij waardevolle handvatten.

De inhoudelijke kennis m.b.t. (loon)kostenopbouw, tariefvorm, inleenvorm en wet en regelgeving, zal men moeten borgen door het betrekken/ontwikkelen van expertise binnen (als men structureel inkoopt) of buiten (ZZP’ers) de organisatie. Hoe dan ook...werk aan de winkel!