Marc Prins

Op 9 juni was het zover: ruim 12 miljoen kiesgerechtigden gingen naar de stembus. Gelet op de economische situatie in het land en ver daarbuiten zijn de belangen groter dan ooit. Met het kiezen van de samenstelling van onze volksvertegenwoordiging geven burgers tegelijkertijd een indicatie welk type regering we vinden dat ons land de komende 4 jaar mag gaan besturen. Dit doen we op basis van partijpolitieke voorkeuren waaruit iets van een richting voor de komende jaren gedestilleerd kan worden. Het is ‘het feest der democratie’, de wil van het volk, die omgezet wordt in een gekozen regeringsvorm. De laatste jaren gaat het echter steeds moeizamer en worden verkiezingsuitslagen steeds minder voorspelbaar. Partijloyaliteit bestaat nauwelijks meer: het merendeel van de kiezers is niet alleen zwevend maar ook nog eens wispelturig ge-worden. Niets is meer vanzelfsprekend. Is dit de groeiende kloof die burger van politici scheidt? Om met deze onvoorspelbaarheid om te gaan, moeten politici, maar ook burgers, in de eerste plaats bij zichzelf te rade gaan. Veel valt te verbeteren wanneer door beiden de principes van een goed inkoopproces worden gehanteerd.

In de kern is het ‘feest der democratie’ niets anders dan 12 miljoen kiesgerechtigden die dienst-verlening inkopen op basis van belastingafdracht. Dit voor een periode van 4 jaar. Wat de kiezer vraagt, is een veranderopdracht die uitgevoerd gaat worden door een goede ‘partij’. Dit partijpo-litieke adviesbureau moet goed onderbouwde keuzes gaan maken en ten uitvoer brengen die de economische en sociaal-maatschappelijke situatie op termijn daadwerkelijk zal doen verbe-teren. Vooral de programmamanager is, gevoelsmatig, voor ons van groot belang. Het bijzonde-re is dat wij voor de uitvoering geen exclusiviteit bieden aan één bureau maar juist vragen om samenwerking, met de concurrentie. Onze ‘verandermanager’ gaat aan de slag met deels eigen mensen, deels met medewerkers van concurrerende bureaus.

Op deze wijze bekeken hebben politici en hun partijen vooral baat bij een goede en overtuigen-de aanbieding die zo dicht mogelijk aansluit bij het samengestelde programma van eisen en wensen van de burgerij. Die burger is namelijk mondiger dan ooit en beschikt over meer infor-matie dan veel politici beseffen of waar zij rekening mee houden. De burger is bekwaam zelf zijn behoefte te bepalen en hier vervolgens eisen en wensen aan te koppelen. In de uiteindelijke keuzebepaling van de politieke partij komt de burger ongemerkt ook tot tal van knock-out eisen en zwaarwegende wensen. Is het niet van het grootste belang dat politici een goed plan van aanpak presenteren waar de burger zich én in herkent én vertrouwen in heeft? De uiteindelijke beoordeling, leidend tot de voorlopige gunning op 9 juni, vindt plaats door analyse van de ver-schillende presentaties, ook wel debatten genoemd, waaraan politici de komende dagen zullen deelnemen. Daarnaast bieden de partijpolitieke programma’s enige houvast. Op dit laatste punt valt nog veel te verbeteren. De meeste programma’s zijn zo saai en, helaas, ook nietszeggend dat ze een dag na de verkiezing al vergeten zijn. Het abstractieniveau is bovendien dusdanig gekozen dat 3 maanden na dato alle gemaakte veronderstellingen al de prullenbak van de ge-schiedenis in kunnen omdat de wereld nu eenmaal niet ceteris paribus is.

Wij stellen voor 9 juni dan ook uit te roepen tot ‘Nationale Gunningsdag’. Dan wordt bekend welke politieke partij de beste aanbieding heeft gedaan en in welke ‘professional’ wij het meeste vertrouwen hebben. Alleen met een aanbieding die overeind blijft na 9 juni en één die er daad-werkelijk boven uitsteekt, verover je daadwerkelijk mandaat om als een echte verandermanager aan de slag te gaan. En de burgers? Onthoud op grond van welke eisen en wensen je een poli-tieke partij kiest en stel voor jezelf kritische prestatie indicatoren op. Hoe kun je anders over 4 jaar bepalen of jouw politieke adviesbureau en jouw programmamanager het goed gedaan hebben?