Eind 2006 is de Dienstenrichtlijn in werking getreden waardoor er betere kansen zijn voor bedrijven die zich ook buiten de landsgrenzen willen vestigen. De overheden moeten niet alleen alle condities die zij stellen ten aanzien van dienstverleners screenen maar ook een aantal administratieve processen vereenvoudigen. Hierdoor moeten de te verrichten formaliteiten voor buitenlandse dienstverleners makkelijker worden om zich in andere lidstaat te vestigen of diensten te verrichten. Net als de centrale overheden van alle Europese lidstaten krijgen nu ook alle gemeenten, provincies en waterschappen in 2007, 2008 en 2009 intensief te maken met deze Dienstenrichtlijn. Deze Europese richtlijn heeft, gelijk aan de Europese aanbestedingsrichtlijnen, tot doel om echte interne dienstenmarkt binnen de Europese Unie te verwezenlijken.

Deze Europese richtlijn wordt niet door een ieder positief verwelkomd. Zo is te lezen op www.dienstenrichtlijn.nl dat meen vreest dat een doorgedreven liberalisering van de dienstenrichtlijn, de kwaliteit en inhoud van de diensten en de arbeidsvoorwaarden van allen die daarin werkzaam zijn, drijft naar het laagste punt van Europa.

Een van de belangrijkste verplichtingen die de dienstenrichtlijn voor de eu-lidstaten en decentrale overheden met zich meebrengt, is om al de wet- en regelgeving die betrekking heeft op het vrije verkeer van diensten en het vestigen van dienstverleners en vergunningstelsels die worden gehanteerd, te beoordelen op de verenigbaarheid met de Dienstenrichtlijn. De richtlijn heeft daarnaast tot gevolg dat alle nieuwe wet- en regelgeving met betrekking tot dienstenverlening en maatregelen bevat die mogelijk belemmerend kunnen werken voor buitenlandse dienstverleners, bij de Europese Commissie ter beoordeling aangemeld kunnen worden. Een aantal andere maatregelen van de richtlijn,  die de administratieve samenwerking moet bevorderen en de vermeende bureaucratie moet verminderen zijn oa een één-loket, waar dienstverleners voor al hun informatieaanvragen en de afhandeling van de benodigde procedures terecht kunnen, en de verplichting aan (decentrale) overheden tot administratieve samenwerking in de vorm van onderlinge informatie-uitwisseling.

De Europese commissie heeft in 2002 in haar verslag over ‘De toestand van de interne markt voor diensten’ een inventarisatie gemaakt van de belemmeringen die de ontwikkeling van diensten verhinderen of afremmen. De commissie heeft hierin vastgesteld dat het vooral de midden- en kleinbedrijven (MKB) zijn die een belangrijke positie op het gebied van het verrichten van diensten innemen en zij nu vooral gehinderd worden in het vrij verrichten van diensten over de grenzen. Bij deze belemmeringen waarmee MKB geconfronteerd worden, kan bijvoorbeeld gedacht worden aan hoge administratieve lasten en rechtsonzekerheid bij grensoverschrijdende activiteiten. Vaak moet immers een buitenlandse dienstverlener een vergunning aanvragen of aan bepaalde andere administratieve voorwaarden voldoen, alvorens hij tot de uitoefening van zijn activiteiten over kan gaan. De Commissie concludeerde dat tien jaar nadat de interne markt voltooid had moeten zijn, er nog steeds een diepe kloof bestaat tussen de visie van een geïntegreerde economie voor de Europese Unie en de dagelijkse werkelijkheid voor de Europese burgers en dienstverleners.

Bron:  Europa decentraal 
download hier de factsheet