In De Financiële Telegraaf (DFT, 26-02-2011, p. T27) constateert Harry Starren, directeur van leiderschapscentrum De Baak, dat de rol van managers is veranderd. De moderne manager is niet langer een vergadertijger, maar de meewerkend voorman. Echte leiders, zo zegt Starren, bemoeien zich overal mee, uit passie voor het ambacht. Zo op het eerste gezicht lijkt dit best wel positief. In ieder geval sociaal gewenst, of zo u wil socialistisch gewenst.

Toen ik er wat dieper over na dacht, vond ik het eigenlijk helemaal niet zo'n gewenste ontwikkeling. Natuurlijk ben ik geen voorstander van een manager die alleen maar vergadert. Maar als dat het geval is, is er in de regel meer mis met het bedrijf dan met de manager. Echter, als de manager meewerkend-voorman is en het accent komt bij dat meewerken te liggen, vind ik dat juist een kwalijke ontwikkeling. De manager is verantwoordelijk voor de kwaliteit van het geleverde werk of het resultaat van zijn afdeling. Als hem dat resultaat niet bevalt en hij heeft er zelf aan meegewerkt, heeft hij dan nog wel voldoende afstand/neutraliteit om zijn kritiek te uiten en om verbetermaatregelen door te voeren? Uit het artikeltje in DFT blijkt niet of deze door Starren gesignaleerde ontwikkeling een gevolg is van weloverwogen verbeteringsmaatregelen.

Lees verder Column Tjerk Brouwer