Laatst las ik een artikel in MT over de opkomst van wat de “ADHD economie” genoemd werd. Waar de essentie van het artikel naar mijn mening op neerkomt, is dat de auteur bepleit dat bedrijven die in de toekomst succesvol willen zijn, het AIDA model dienen te vervangen door een model waarin AD vermenigvuldigd met “HyperDistribution” de boventoon voert. Ofwel: “aandacht” is de nieuwe schaarste. Als je maar genoeg aandacht weet te genereren voor je product of dienst dan komt het succes vanzelf. Gesteld wordt daarbij dat concurreren op product, dienstverlening of prijs nog nauwelijks waarde toevoegt, maar dat wie de aandacht van de “klant” het langst weet vast te houden, wint. En die aandacht krijg je vandaag de dag door “hyperdistributie” wat weer mogelijk is geworden door de opkomst van internet en sociale netwerken.

De auteur hanteert daarbij wel een, in mijn ogen, zeer discutabel uitgangspunt die mij zeer verraste: “Een product is een product, een dienst een dienst, grote verschillen in aanbod zijn er niet meer”. Dit zette mij erg aan het denken. Vervolgens werd aangeven dat in een dergelijke marktsituatie concurreren op prijs er alleen maar toe leidt dat uiteindelijk de marges afnemen tot het nulpunt doordat alle aanbieders elkaar om het hardst gaan bevechten met steeds lagere prijzen om de schaarse klant maar binnen te halen (de producten en diensten zijn immers toch vrijwel identiek?).
Ik ben deze stellingnames eens gaan afzetten tegen wat wij in onze dagelijkse praktijk meemaken in onze dienstverlening op het gebied van W&S. En tja, ik moet het helaas toegeven, ik zie een hoop herkenbare aanknopingspunten met deze theorie in onze dagelijkse praktijk!

Lees vooral verder: Column Peter Kamphuys