Hoogleraren discussiëren al jaren levendig over de juiste definitie voor inkoop. Ik probeer het altijd maar simpel te houden: inkoop is prijs maal hoeveelheid; I = P x Q.  Momenteel krijg ik veel opdrachten om kosten te besparen. De overheidsorganisaties waar ik voor werk kunnen het geld nu goed gebruiken. De verwachtingen van met name financiële mensen zijn daarbij dan altijd hoog gespannen. Rechtmatigheid, dat toch jarenlang hét stokpaardje van de overheid is geweest, wordt overschaduwd door doelmatigheid. Lagere prijzen en tarieven, dat is waar het nu om draait. Slimme inkoopstrategieën en strak contractmanagement moeten daar voor zorgen.

Het zijn diezelfde hoogleraren die over elkaar heen buitelen om met stoere besparingsbedragen en -percentages in de media te scoren. De één nog hoger dan de ander. Alsof overheidsinkopers jarenlang hebben liggen slapen. Controllers en bestuurders vangen deze geluiden op en zien inkoop daardoor als de kip met de gouden eieren. Ten onrechte. Tenminste, als je je beperkt tot het prijselement. Er zit namelijk wél echt een grote besparingspotentie in inkoop: door minder in te kopen. “Open deur” hoor ik u denken. Dat klopt! Laat mij hem dan maar eens intrappen. Er zijn namelijk maar bar weinig overheidsorganisaties die de inkopers echt de invloed geven om de hoeveelheid te beïnvloeden. Terwijl dat toch echt niet zo’n gek idee is. Maar je moet het wel ‘even’ doen.

lees verder: Column I=PxQ wim nieland