Het midden- en kleinbedrijf moet een eerlijke kans krijgen bij het meedingen naar overheidsopdrachten. De hoge eisen die momenteel worden gesteld aan onder andere omzet en bestaansduur van een bedrijf, zijn zo absurd dat mkb'ers - hoe innovatief ook - niet in aanmerking komen om in te schrijven op een opdracht.  Een nieuw wetsvoorstel, dat hier een eind aan moet maken, ligt al sinds april vorig jaar klaar. "De politiek lijkt liever te wachten op nieuwe richtlijnen uit Brussel, waardoor de grote aanbestedingsproblemen in Nederland maar niet worden aangepakt. Dat horrorscenario moet worden voorkomen." 

In het nieuwe wetsvoorstel is veel aandacht voor de omzeteisen om mee te kunnen doen aan de aanbesteding. De eisen moeten redelijk zijn in verhouding tot de opdracht. Bovendien zou prijs niet alleen doorslaggevend mogen zijn. Linda van Beek, adviseur aanbesteding bij MKB-Nederland en VNO-NCW vindt de filosofie - meer toegang tot aanbestedingen en minder regeldruk - achter het wetsvoorstel goed. "Want wie nu wel aan de vaak onredelijke eisen voldoet, is zo veel tijd kwijt met het bewijzen ervan en de enorme papierwinkel die volgt, dat de meeste mkb'ers niet eens meer de moeite nemen om te proberen een overheidsopdracht binnen te slepen."  Om aan de bezwaren tegemoet te komen, is in het wetsvoorstel mogelijk gemaakt om een eigen verklaring in te dienen in plaats van de kostbare papierwinkel. Hierin verklaart de inschrijver dat hij kan voldoen aan de eisen die zijn gesteld. Pas als zijn inschrijving de winnende blijkt, moet hij - op verzoek van de aanbestedende dienst - de bewijsstukken overleggen. "Dat scheelt een ondernemer heel veel ergernis en administratieve rompslomp.  De behandeling van de nieuwe wet duldt alleen daarom al geen vertraging meer", aldus Van Beek.

Aanbestedingsadvocaat Jolijn van der Mast ziet echter nog de nodige rafelrandjes aan het wetsvoorstel. „Vooral bij kleinere aanbestedingen geven gemeenten de voorkeur aan bedrijven waarmee ze in het verleden succesvol zaken hebben gedaan.” Met de nieuwe wet zal dat volgens haar niet veranderen. „Gemeenten vragen aan een handvol van deze bedrijven om een offerte uit te brengen. Wie echter niet bekend is bij de gemeente wordt niet gevraagd om mee te dingen en valt automatisch buiten de boot.” De overheid zet elk jaar tussen de €40 en 50 miljard aan opdrachten uit in het bedrijfsleven. Dat varieert van het inkopen van pennen en het lappen van de ramen tot het aanleggen van wegen. Een Europese aanbesteding is verplicht bij opdrachten boven een bepaalde drempel. Hoe hoog die drempel ligt, hangt af van het type opdracht. „Onder die drempel doet iedereen maar wat”, aldus Van der Mast. „Als de overheid een serie kleinere opdrachten nog eens bundelt tot één grote aanbesteding, kunnen mkb-bedrijven niet meer meedingen, omdat ze dan nooit kunnen voldoen aan de gestelde omzeteisen. Hierdoor bevoordeelt de overheid grote ondernemingen.”

Van Beek zegt dat sommige clusteringen logisch zijn, zoals het in een opdracht aanbesteden van beeldschermen, muizen en toetsenborden. Ze waarschuwt echter dat overheden de neiging hebben om onnodig opdrachten te bundelen, waardoor de contracten onnodig gecompliceerd kunnen worden. „Dan zie je weer dat er minder leveranciers op zo’n inschrijving afkomen. Deze manier van werken heeft een negatief effect.”  Van der Mast weet dat de belastingbetaler zich afvraagt waarom de overheid geld ’verspilt’ door niet te gaan voor kwantumkortingen. „Burgers moeten zich wel realiseren hoe belangrijk het mkb is voor de economie en de werkgelegenheid. Als bedrijven omvallen omdat ze altijd maar buiten de boot vallen, kost dat de gemeenschap veel meer geld”, weet zij.

Bron en lees verder; de telegraaf

AMSTERDAM door Barbara Sanders :